سوال و جوابهای درس شبکه های کامپیوتری

سوالات سری اول درس شبکه های کامپیوتری

سؤال 1 : منظور از شبکه های Extranet، Intranet، Internet، MAN، WAN، LAN، Campus، Enterprise چیست ؟

سؤال 2 : هر کدام از شبکه های فوق برای چه کاربردهایی در نظر گرفته شده اند ؟

سؤال 3 : نمونه پروتکلهای هر یک از شبکه ها، تکنولوژیهای ارتباطی، نمونه تجهیزات، توپولوژیها را به همراه چند نمونه مثال ذکر کنید؟

سؤال 4 : تکنولوژیهای مختلف Ethernet برای سرعت های 10، 100 و 1000 کدامند ؟

سؤال 5 : بخشهای مختلف پشته پروتکل TCP/IP (Protocol Stack) را شرح دهید؟

سؤال 6 : لایه های مختلف پشت پروتکل ISO را شرح دهید ؟

سؤال 7 : توپولوژی های مختلف شبکه های کامپیوتری را شرح دهید ؟

سؤال 8 : روشهای طرح شبکه های محلی چیست و چه نکته هایی در طراحی شبکه های محلی باید رعایت شود؟

سؤال 9 : روشهای طرح شبکه های گسترده چیست و چه نکته هایی در طراحی این شبکه ها باید رعایت شود؟

================================================== ======

جواب 1 :

Extrantها به شبکه‌هایی گفته می‌شود که نقطه یا مرکز برقراری ارتباطات بین شبکه‌های اختصـاصی گستـرده Intranet می‌بـاشد. Extrantها حداقل از یک مسیریاب اصلی که به عنوان Core Router شناخته می‌شود تشکیل می‌گردد.

شبکه های اینترانت ، شبکه های اختصاصی می باشند که کلیه پروتکل ها و Application ها و استانداردهای Internet در آنها رعایت شده و مرتبط با سازمانها و ارگانها می باشند . این نوع شبکه ها هیچ گونه ارتباط مستقیمی به شبکه Internet ندارند.

Internet : یک شبکه کامپیوتری بسیار بزرگ در سراسر جهان می باشد که میلیونها کامپیوتر از طریق خطوط تلفن، فیبر نوری و خطوط ماهواره ای به یکدیگر متصل کرده است. چیزی که Internet را نگه می دارد مدل مرجع TCP/IP می باشد.

MAN : منظور شبکه شهری است که از شبکه محلی بزرگتر بوده و از تکنولوژی مشابهی استفاده می کنند و ممکن است تعدادی از دفاتر یک شرکت یا یک شهر را تحت پوشش قرار دهد و می تواند اختصاصی یا عمومی باشد.

شبکه گسترده (WAN)، ناحیـه جغرافیایـی وسیعـی را در برمی‌گیـرد (کشـور یا قاره). ایـن شبکـه کامپیوترهـای متعـددی برای اجـرای برنـامه های کاربر دارد. این ماشین‌ها را میزبان می‌گوییم. گاهی به آن‌ها سیستم نهایی نیز گفته می شود. میزبان ها با زیرشبکه ارتباطی یـا زیرشبکه بـه یکدیگر متصـل هستند. کار زیرشبکه حمل و نقل پیام از میزان به میزبان است، دقیقاً مانند سیستم تلفن که کلمات را از گوینده به گیرنده حمل می کند. در اغلب شبکه‌های گسترده، زیرشبکه از دو قطع مجزا تشکیل می‌شود: خطوط انتقال و عناصر راه‌گزینی.

شبکه‌های محلی (LAN) در داخل یک ساختمان و در فواصل کم (در حد چند کیلومتر) مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نوع شبکه‌ها برای اتصال کامپیوترهای شخصی و ایستگاه‌های کاری در دفاتر شرکت‌ها و کارخانه‌ها به کار تا منابع (مثل چاپگر) را به طور اشتراکی استفاده کرده و تبادل اطلاعات کنند.

شبکه‌های محلی با سه ویژگی از سایر شبکه‌ها مجزا شده‌اند:

1- اندازه 2- تکنولوژی انتقال 3- توپولوژی

جواب 2 :

با استفاده از شبکه های Extranet یک یا چند شبکه Intranet به شبکه Internet متصل می شوند.

نمونه شبکه های اینترانت همانند شبکه بانک علمی کشور ، دانشگاهها ، موزه ها ، سینماها ، سازمان بنادر و … به تعداد سازمانها و ارگانها می توان اینترانت های خاص خودشان را داشته باشند.

کاربرد Internet : 4 کاربرد دارد که عبارتند از : 1- پست الکترونیکی (ارسال و دریافت پیام ها و ارتباط با جهان خارج) 2- اخبار 3- ارتباط از راه دور 4- انتقال فایل.

کاربرد LAN : برای اتصال کامپیوترهای شخصی و ایستگاههای کاری در دفاتر شرکت ها و کارخانه ها بکار می رود.

کاربرد MAN : ممکن است تعدادی از دفاتر یک شرکت یا یک شهر را تحت پوشش قرار دهد و می تواند اختصاصی یا عمومی باشد.

جواب 3 :

پروتکل TCP/IP (Transmission Control Protocol/Internet Protocol ) :

مهمترین کاربرد این پروتکل در شبکه اینترنت ا ست . همچنین سیستم عامل ویندوز NT از این پرتو کل استفاده می کند.

پروتکل Net BEUI (Net BIOS Extended User Interface) :

این پروتکل ساده ترین پروتکل ارتبا طی برای شبکه های محلی کوچک می باشد .

پروتکل X.25 :

مجموعه ای از پروتکل هایی است که در شبکه های سویچینگ بسته (Packet Switchings networks) بکار می روند.

پروتکل IPX/SPX (Intenet Packet Exchange/Sequenced Packet Exchange) :

سیستم عامل Novell برای مبادله اطلاعات از این پروتکل استفاده می کند.

تکنولوژیهای ارتباطی بصورت های زیر انجام می گیرد:

الف)روش یکطرفه : ( simplex )اطلاعات فقط در یک جهت انتقال می یابند مثال : وقتی به صدای رادیو گوش می دهید عکس آن صادق نیست .

ب) روش دو طرفه غیر همزمان: ( half – duplex ) : داده ها می توانند در دومسیر جریان پیدا کنند ولی همزمان نمی توانند اطلاعات را منتقل کرد مانند دستگاه های بی سیم که در هر لحظه می توان فقط یا صحبت کرد یا گوش داد.

ج) روش دوطرفه همزمان 🙁 full – duplex ) : داده ها می توانند در دو مسیر همزمان جریان داشته باشند تلفن نمونه ای از این انتقال می باشد.

نمونه تجهیزات مورد استفاده در شبکه ها :

Repeater: یا تکرار‌کننده‌ها، تقویت‌کننده‌هایی هستند که با زمان‌بندی مجدد (Retiming) و بازسازی (Regenereting) پاکت‌ها یا قالب‌های اطلاعاتی، طول مؤثر کامل شبکه را به چندین هزار متر افزایش می‌دهند. با تکرارکننده می‌توان انواع مختلف محیط انتقال نظیر کابل کواکسیال و فیبر نوری و زوج سیم به هم تابیده را به همدیگر وصل کرد و برد جغرافیایی یک شبکه را تا حد ماکزیممی که پروتکل دسترسی به محیط انتقال اجازه می‌دهد، افزایش داد. تکرارکننده‌ها نسبتاً ارزانند و نصف آن‌ها ساده است. اما در عوض یک مشکل روی یک پاره یا سگمنت از LAN می‌تواند LAN پاره‌ها یا سگمنت‌های دیگر را تحت شعاع خود قرار دهد. تکرارکننده‌ها سخت‌افزارهای گنگ (Dumb) و صامتند (نرم‌افزار ندارند) که کورکورانه اطلاعات را کپی می‌کنند. دو شبکه‌ای که از طریق تکرارکننده به همدیگر وصل می‌شوند منطقاً یک شبکه واحد به نظر می‌رسند. چند پاره بودن آن‌ها را برنامه کاربردی احساس نمی‌کند.

Concentrator: تمرکزدهنده یک وسیله ارتباطی است که سیگنال‌های چند منبع، مثل پایانه‌های یک شبکه را قبل از ارسال به مقاصد در یک یا چند سیگنال ترکیب می‌کند.

Hub یا متمرکزکننده: عموماً دارای گذرگاه‌های متعدد است که یک گذرگاه آن برای ارتباط با کابل هم محور ستون اصلی و بقیه گذرگاه‌های آن برای ارتباط با ایستگاه‌های شبکه مورد استفاده قرار می‌گیرد.

Bridges: پل‌ها تکرارکننده‌هایی هوشمند نرم‌افزارها هستند که اطلاعات را کنترل شده به LANهای مختلف هدایت می‌کنند و دو شبکه مستقل را در سطح لایه پیوند داده از مدل OSI به یکدیگر اتصال می‌دهند. اتصال بین یک شبکه اترنت و Token Bus معمولاً با یک پل صورت می‌گیرد.

Routers: مسیرگردان‌ها نیز پل‌هایی هستند که نه تنها با آدرس مبدأ و مقصد پاکت‌ها سر و کار دارند بلکه به خاطر قابلیت پردازش اضافی امکان انتخاب بهترین و مقرون به صرفه‌ترین مسیر را نیز دارا می‌باشند. هنگام اتصال دو شبکه با لایه‌های شبکه (Network Layer) متفاوت، به ناچار باید از Router استفاده کرد. اتصال یک شبکه Token Bus به یک شبکه همگانی X.25 درآورد مسیر گردان به صورت یک دیوار آتش بین سگمنت‌های LAN عمل می‌کنند و مانع از تأثیر سوء یک سگمنت مسئله‌دار روی سگمنت‌های دیگر می‌شوند.

B-Router: B-Routerها برای پروتکل‌های ناشناخته مانند پل عمل می‌کنند و در مقابل پروتکل‌های شناخته شده و مشخص رفتار مسیرگردان را ارائه می‌دهند.

جواب 4 :

استانداردهای مختلف با پهنای باند 10 مگابیت در ثانیه :

سیستم 10 Base 5 :

10 Base 5 نـام سیـستمی است که در آن اطلاعات با سرعت 10Mb/s در باند پایه (Base Band) در کابل هم محور RG-8 منتقل می شود . در 10 Base 5 طول یک قطعه کابل حداکثر می تواند 500 متر باشد . حداکثر سه قطعه کابل می توانند بوسیله دو تکرار کننده بهم متصل شده و شعاع عمل سیستم را تا 1500 متر افزایش دهند . برای اتصال ایستگاهها به سیستم 10 Base 5 از Transciever استفاده می شود . این Trnasciever ها به کابل RG-8 وصل شده و بوسیله یک کابل رابط کوتاه به ایستگاه متصل می شوند . حداکثر تعداد ایستگاهها بر روی یک قطعه کابل ، 100 عدد و کمترین فاصله بین دو ‏Transciever برابر 5/2 متر است .

سیستم 10 Base 2 :

این سیستم اطلاعات را بـا سرعت 10Mb/s در باند پایه در کابل هم محور RG-58 منتقل می کند . این سیستم با نام Chipernet یا Thinnet نیز شناخته می شود . حداکثر طول کابل در این سیستم 185 متر است ، اما بسیاری از بردهای شبکه امکان کار با کابلی به طول 300 متر را دارند . نصب این سیستم نسبتـاً سـاده بوده و بعلت نداشتن هزینه Transciever ارزان است . هر ایستگاه بوسیله یک اتصال انشعابی (T Connector) به شبکه متصل می شود . حداکثر سه قطعه کابل را می توان بوسیله دو تکرار کننده به هم متصل کرد . کمترین فاصله مجاز بین دو ایستگاه در این سیستم 5/0 متر است . حداکثر 30 ایستگاه را می توان بروی یک قطعه کابل RG-58 قرار داد .

سیستم 10 Base T :

در 10 Base T از سیم به هم تابیده (UTP) به عنوان محیط انتقال استفاده می شود . نصب این سیستم به علت استفاده از کابلهای از پیش نصب شده تلفن ، بسیار ساده و ارزان است . در این سیستم ، ایستگاههای شبکه بجای وصل شدن به یک کابل اصلی ، به یک دستگاه مرکزی بنام Concentrator متصل می شوند . این دستگاه ، ترافیک اطلاعاتی را هدایت نموده و در صورت بروز اشکال در شبکه ، امکان جدا کردن قسمت خراب را فراهم می کند . حداکثر طول مجاز کابل بین Cocentrator و یک ایستگاه 100 متر است . این سیستم می تواند با قرارداد ISDN ( Integered Standard Data Network ) در یک شبکه کابل کار کند .

اترنت و یا استاندارد IEEE 802.3 از توپولوژی bus ا ستفاده می کند

در توپولوژی bus ، رسانه انتقال بین کلیه ایستگاه ها مشترک است .

اترنت برای دسترسی به شبکه از پروتکل CSMA/CD استفاده می کند.

سرعت انتقال داده ها در اترنت 10 Mbps است.

حداکثر اندازه یک Frame در اترنت 1512 بایت می باشد.

کارت شبکه اترنت با سه نوع کانکتور( DIX,BNC,RJ-45) به کار می رود.

Base2 10 یا ThinNet دارای ویژگی های زیر است : سرعت 10 Mbps ، دارای باند پایه ، در هر سگمنت طول کابل کواکسیال با استفاده از کانکتور 200 BNC متر است.

10 BaseT رسانه انتقالی با ویژگی های زیر است : سرعت 10 Mbps، دارای باند پایه ، استفاده از کابل UTP با کانکتور RJ-45.

10 BaseT به یک هاب یا تکرار کننده نیاز دارد.

10 Base5یا ThichNet دارای ویژگی های زیر است : سرعت 10 Mbps، دارای باند پایه ، استفاده از کابل کواکسیال با کانکتور DIX و با طول برابر 500 متر برای هر سگمنت .

10 Base5 به عنوان کابل اصلیbackbone ) ( بکار می رود و یک فرستنده / گیرنده خارجی اتصال ما بین کابل و کارت شبکه را برقرار می کند.

حداکثر از چهار (Repeator) یا تکرار کننده می توان در اتر نت استفاده کرد.

استانداردهای مختلف با پهنای باند 100 مگابیت در ثانیه :

100 Baser –FX : با استفاده از فیبر نوری

100 Base –T : با استفاده از کابل زوج به هم تابیده

Base –T4 : با استفاده از چهار جفت کابل به هم تابیده در حد متوسط تا بالا

Base –TX : با استفاده از دو جفت کابل زوج به هم تابیده در حد بالا

Base -VG: با استفاده از کابل زوج به هم تابیده در حد voice انتقال داده است .

سرعت مبادله داده ها در اترنت سریع برابر 100 Mbps است.

اترنت سریع می تواند از سه نوع رسانه انتقال استفاده کند که عبارتند از :‌

100Base FX و 100Base TX و 100Base T4.

اترنت سریع همان فرمت Frame را استفاده می کند که در اترنت از آن استفاده می شود .

100 Base T4 از چهار جفت سیم CAT-3 کابل 100 Base TX, UTP از دو جفت سیم CAT-5 کابل UTP و 100Base از کابل فیبر نوری استفاده می کنند.

اترنت سریع برای اتصال کارتهای شبکه به رسانه های انتقال مختلف از تکرار کننده های کلاس I استفاده می کند.

اترنت سریع برای اتصال ایستگاه هایی که دارای کارت شبکه یکسان می باشند از تکرار کننده کلاس II استفاده می کند.

در اترنت سریع استفاده از یک تکرار کننده کلاس I مجاز می باشد.

اترنت سریع ، فقط از دو تکرار کننده کلاس II می تواند استفاده کند .

استاندارد پهنای باند 1000 مگابیت در ثانیه :

Gigabit Ethernet : استاندارد IEEE به نام z3/802 که امکان انتقال با سرعت یک گیگا بیت در ثانیه را از طریق یک شبکه اترنت فراهم می کند .

کمیته IEEE 802.3z استاندارد های اترنت گیگا بیت را وضع کرد .

مشخصات اترنت گیگا بیت عبارتند از : مبادله داده ها با سرعت 1000 Mbps ، استفاده از فرمت IEEE 802.3 ، عمل کردن در مدهای half –duphx ,Full-duplex، استفاده از رسانه های انتقال مسی و فیبر نوری ، استفاده از روش CSMA/CD برای عملکرد halt-duplex .

اترنت گیگا بیت لایه فیزیکی را برای پرتوکل های زیر تعیین کرد :

1000 Base CX,1000 Base SX,1000 Base LX,1000 Base T.

1000 Base LX به معنی سرعت 1000مگا بیت بر ثانیه و باند پایه است . همچنین در آن L به معنی نور لیزری با طول موج بلند 1300 نا نو متر ، و X به معنی فیبر نوری چند حالته یا تک حالته می باشد.

1000 Base SX به معنی سرعت 1000 Mbps و باند پایه است . همچنین در آن S به معنی نور لیزری با طول موج کوتاه 850 نانومتر می باشد .

1000 Base CX از کابل STP به عنوان رسانه انتقال استفاده می کند و 1000 Base T از کابل STP CAT-5 UTP استفاده می کند.

جواب 5 :

پشته TCP/IP شامل چهار لایه است ( از بالا به پایین ) :

v لایه دسترسی به شبکه

v لایه ارتباطات اینترنتی

v لایه ارتباطات میزبان به میزبان

v لایه سرویس های کاربردی

لایه دسترسی به شبکه : لایه دسترسی شبکه عملیات لایه فیزیکی و لایه پیوند داده مدل OSI را با هم تلفیق می کند . این لایه دربرگیرنده رسانه ارتباطی و پروتکل های ارتباطی برای انتقال فریم ها روی آن رسانه است . لایه دسترسی به شبکه در TCP/IP می تواند پروتکل های استاندارد صنعتی مثل اترنت 10 Base –T را استفاده کند .

ولی در بعضی از پشته ها این دسترسی به روشهای متفاوتی پیاده سازی خواهد شد . پشته NDIS (Network Driver Interface Specification ) که در ویندوز NT و شبکه های LANMAN استفاده شده ، اجازه می دهد که پروتکل های دسترسی به شبکه مختلفی بصورت قابل تعویضی با یک پشته TCP/IP استفاده شوند .

لایه ارتباطات اینترنتی : لایه ارتباطات اینترنتی مسئول ایجاد ارتباط بین میزبانها است ، بدون توجه به لایه دسترسی به شبکه ای که بکار گرفته شده است . این لایه می بایست قادر به ارتباط برقرار کردن بین میزبانهای شبکه محلی و شبکه های گسترده باشد . بنابراین در این لایه باید یک آدرس بندی و پروتکل ارتباطی قابل مسیردهی داشته باشیم . لایه ارتباطات اینترنتی از IP برای آدرس دهی و انتقال داده ها استفاده می کند . بنابراین این لایه ذاتاً غیر اتصالی است و متناظر با لایه شبکه (Netwoek Layer) مدل OSI است . بعلاوه لایه ارتباطات اینترنتی مسئول فراهم آوردن همه اطلاعات لازم برای لایه دسترسی به شبکه به مـنـظور فرستادن فریمهایش به مقـصـد مـحـلی است ( یا مقـصد میـزبـان دیـگری یا مسیـریـاب) . بـنـابرایـن ، ایـن لایـه بـایـد پروتکل ARP ( Address Resolution Protocol) را هم در بر داشته باشد . پروتکل دیگری به نام RARP ( Reverse Address Resoulation Protocol ) برای آدرس دهی ایستگاههای بدون دیسکت (diskless) نیز وجود دارد که براین لایه تکیه دارد .

بعلاوه این لایه می بایست قادر به مسیریابی داده ها از طریق Internetwork به مقصدهای خود باشد . بنابراین ، این لایه دربرگیرنده پروتکل RIP (Routing Informatio Protocol) نیز می باشد که می تواند از ابزارهای روی شبکه پرس وجو هایی انجام دهد تا تعیین کند که بسته ها به یک مقصد مشخص چگونه باید مسیریابی شوند .

همچنین لایه ارتباطات اینترنت شامل قابلیتهایی برای میزبانها به منظور تبادل اطلاعات درباره مشکلات یا خطا ها در شبکه می باشد . پروتکلی که این ویژگی را پیاده سازی می کند ، ICMP (Internet Control Message Protocol ) نام دارد و در نهایت ، لایه ارتباطات اینترنتی ویژگی Multicast را دربردارد (ویژگی که کار ارسال اطلاعات به چندین مقصد میزبان را در هر لحظه خواهیم داشت ) .

این فرآیند توسط پروتکل (Internet Group Management Protocol) پشتیبانی می شود.

لایه ارتباطات میزبان به میزبان : لایه ارتباطات میزبان به میزبان سرویسهای مورد نیاز برای ایجاد ارتباطات قابل اعتماد بین میزبانهای شبکه را پیاده سازی می کند و مطابق با لایه حمل و قسمتی از لایه جلسه مدل OSI است و در ضمن در برگیرنده قسمتی از کارهای لایه های نمایش و کاربردی نیز می باشد . لایه میزبان به میزبان شامل دو پروتکل است . اولین آن TCP (Transimission Control Protocol) می باشد . TCP توانائی برقراری سرویس ارتباط گرا بین میزبانها را فراهم می کند . آن شامل ویژگیهای زیر می باشد :

v قسمت بندی داده ها به بسته (Packets)

v ساخت رشته های داده از بسته ها

v دریافت تائید

v سرویس های سوکت برای ایجاد چندین ارتباط با چندین پورت روی میزبانهای دور

v بازبینی بسته و کنترل خطا

v کنترل جریان انتقال داده

v مرتب سازی و ترتیب بندی بسته

سرویس های TCP سرویس های ارتباط گرای قابل اعتمادی با قابلیتهای زیبای کشف خطا ها و مشکلات را فراهم می کنند .

پروتکل دوم در لایه میزبان به میزبان ،UDP (User Datagram Protocol) نام دارد . UDP برای فراهم کردن یک مکانیزم کاهش سرزیری شبکه در انتقال داده ها روی لایه های پائین تر طراحی شده است . هـر چند که این لایه هم مدیریت بسته و سرویس های مرتب سازی را ارائه می دهد ولی UDP نیاز به سرویس های قدرتمند ارتباط گرای TCP مثل تائید ، کنترل جریان داده و مرتب سازی مجدد بسته ها برای انجام کارهای خود را دارد . UDP برای کاهش سرریزی پشته در برنامه های طراحی شده که سرویس های ارتباط گرای خود را توسط TCP پیاده سازی می کند . برای پیاده سازی پروتکل های TCP و UDP ، لایه میزبان به میزبان شامل API هایی (Application Programming Interfaces) برای بهره گیری از آنها می باشد .

لایه سرویس های کاربردی : لایه سرویس های کاربردی لایه دیگری است که به راحتی با مدل OSI مطابقت نمی کند . آن شامل قسمتهائی از لایه جلسه ، لایه نمایش و لایه کاربردی و بعلاوه فضای بالای پشته OSI که اصولاً برای فضای برنامه های کاربردی سیستم درنظر گرفته می باشد . لایه سرویسهای کاربردی شامل پروتکلهای سطح بالایی برای استفاده از پروتکلهای سطح پایین تر مثل TCP و UDP است . این سرویسها از آن پروتکلها برای ایجاد سرویسهای اینترنتی مثل موارد زیر استفاده می کنند :

v شبیه سازی پایانه یا (Telnet) Terminal Emulation

v انتقال فایل یا (FTP , TFTP) File Transfer

v مدیریت پست الکترونیکی یا (SMTP) Mail Management

v سرویس های WWW یا (HTTP) World Wide Web

v دسترسی به پوسته دور یا (RSH) Remote Shell Access

جواب 6:

این مدل ارتباطات شبکه ای را که نرم افزاری موجود در شبکه موجب این ارتباطات می شوددر هفت لایه ارائه داده شده است.

1) لایه Physical :

نوع سیگنالهاونوع مورد استفاده درکارت شبکه،نوع رسانه مورد استفاده به عنوان وسیاه انتقال نحوه طراحی رابط های مکانیکی الکتریکی ورویه های را معین می کندتاسیستم عامل بااین نرم افزار هاهماهنگ شود.

2) لایه Data Link :

وظیفه اصلی این لایه این است که در یک قسمت از نرم افزار شبکه فرمت رامشخص می کند

3) لایه شبکه Network Layer :

وظیفه اصلی این لایه می باشد که عبارت است از تعین مسیرمناسب برای انتقال اطلاعات.

4) لایه انتقال Transport Layer :

لایه انتقال وظیفه اش پذیرش داده هاوشکستن آنها به واحدهای کوچکتر در صورت نیاز انتقال آنها به لایه شبکه وحصول اطمینان از دریافت صحیح این داده ها در آن سمت است.

5) لایه جلسه Session :

وظیفه این لایه ایجاد یک ارتباط منطقی بین برنامه های مختلف ونرم افزارها دو کامپیوتر در شبکه قرار دارند است.

6) لایه نمایش Presention Layer :

نمایش اطلاعات به صورت کدهای استاندارد مانندDECRYPT,UNICODE,ASCLL,ENCRYPT در هر ماشین متصل به شبکه به عهده این لایه است.

7) لایه کاربردی Application Layer :

این لایه قابلیت دستیابیUSER ها به امکانات شبکه از طریق نرم افزارهای FTP,E_MAIL,TELNET و غیره را بر عهده دارد.

جواب 7 :

توپولوژی شبکه تشریح کننده نحوه اتصال کامپیوترها در یک شبکه به یکدیگر است پارامترها ی اصلی در طراحی یک شبکه ، قابل اعتماد بودن و مقرون به صرفه بودن است . انواع متداول توپولوژی در شبکه های کامپیوتری عبارتند از :

v ستاره ای (Star)

v حلقوی (Ring)

v خطی (Bus)

v توری (Fully Connected or Mesh)

v درختی (Tree)

v ترکیبی (Hybrid)

v WirelessLAN

1) توپولوژی Star :

در این توپولوژی ، کلیه کامپیوترها به یک کنترل کننده مرکزی یا هاب (hub) متصل شده اند .(مطابق شکل). هر گاه کامپیوتری بخو اهد با کامپیوتر دیگر ی تبادل اطلاعات نماید ، کامپیوتر منبع ا بتدا باید اطلا عات را به هاب ارسال نماید ، سپس از طریق هاب آن

اطلاعات به کامپیوتر مقصد منتقل شود .اگر کامپیوتر شماره 1 بخواهد اطلا عاتی را به کامپیوتر شماره 3 بفرستد ، باید اطلا عات را ابتدا به هاب ارسال کند ، آ نگاه هاب ان اطلاعات را به کامپیوتر شماره 3 خواهد فرستاد.

نقطه ضعف این توپولوژی آن است که عملیات کل شبکه به هاب وابسته ا ست . این بدین معنا است که اگر هاب از کار بیفتد ، کل شبکه از کار خواهد افتاد .

نقاط قوت توپولوژی Star عبارتند از :

§ نصب شبکه با توپولوژی ساده است .

§ توسعه شبکه با این توپولوژی به راحتی انجام می شود .

§ اگر یکی از خطوط متصل به هاب قطع شود، فقط یک کامپیوتر از شبکه خارج می شود .

2) توپولوژی Ring :

این توپولوژی توسط شرکت IBM اختراع شد وبه همین دلیل است که این توپولوژی بنام

IBM Token ring مشهور است . در این توپولوژی کلیه کامپیوترها به گونه ای به یکدیگر متصل هستند که مجموعه انها یک حلقه را می سازد .

مطابق شکل کامپیوتر مبدا اطلا عات را به کامپیوتر بعدی در حلقه ارسال نموده و آن کامپیوتر آدرس اطلاعات واصله را برر سی می کند ،‌اگرآدرس واصله ، با آدرس کامپیوتر دریافت کننده مطابقت کند ، آن کامپیوتر اطلاعات را برای خود کپی می کند . آنگاه اطلا عات را به کامپیوتر بعدی در حلقه منتقل خواهد کرد وبه همین ترتیب این روند ادامه پیدا می کند تا اطلا عات به کامپیوتر مبدا برسد . سپس کامپیوتر مبدا این اطلا عات را از روی حلقه حذف می کند.

نقاط ضعف توپولوژی فوق عبارتند از :

§ اگر یک کامپیوتر از کار بیفتد ،کل شبکه متوقف می شود.

§ به سخت افزار پیچیده نیاز دارد

§ برای اضافه کردن یک دستگاه به شبکه باید کل شبکه رامتوقف کرد.

§ نقاط قوت توپولوژی فوق عبارتند از:

§ نصب شبکه با این توپولوژی ساده است .

§ توسعه شبکه با این توپولوژی به راحتی انجام می شود .

§ در این توپولوژی از کابل فیبر نوری می توان استفاده کرد.

3) توپولوژی BUS :

در یک شبکه خطی چندین کامپیوتر به یک کابل بنام BUS متصل می شوند . در شکل این توپولوژی نشان داده شده است . در این توپولوژی ،رسانه انتقال بین کلیه کامپیوتر ها مشترک است . یکی از مشهور ترین قوانین نظارت بر خطوط ارتباطی در شبکه های محلی ،Ethernet می باشد .

توپولوژی BUS از متداول ترین توپولوژی هایی است که در شبکه های محلی (LAN) مورد استفاده قرار می گیرد. سادگی ، کم هزینه بودن و توسعه آسان این شبکه ،از نقاط قوت توپولوژی busمی باشد . نقطه ضعف عمده این شبکه ان است که اگر کابل اصلی که به عنوان پل ارتباطی بین کامپیوتر های شبکه می باشد ،کل شبکه از کار خواهد افتاد.

4) توپولوژی Mesh :

در این توپولوژی هر کامپیوتر ی مستقیما به کلیه کامپیوتر های شبکه متصل می شود(مطابق شکل).مزیت این توپولوژی آن است که هر کامپیوتر با سایر کامپیوتر ها ارتباطی مجزا دارد . بنابراین ،این توپولوژی دارای بالاترین درجه امنیت و اطمینان می باشد . اگر یک کابل ارتباطی در توپولوژی Mesh قطع شود ، شبکه همچنان فعال باقی می ماند.

یک نقاط ضعف اساسی این توپولوژی آن است که از تعداد زیادی خطوط ارتباطی استفاده می کند،مخصوصا زمانی که تعداد ایستگاه ها افزایش یابند ، به همین جهت این توپولوژی از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نیست .

5) توپولوژی Tree :

این توپولوژی از یک یا چند هاب فعالhub) (Active یا تکرار کننده (Repeater) برای اتصال ایستگاه ها به یکدیگر استفاده می کند. هاب مهمترین عنصر شبکه مبتنی بر توپولوژی درختی است . زیرا کلیه ایستگا ه ها را به یکدیگر متصل می کند . وظیفه هاب دریافت اطلا عات از یک ا یستگاه و تکرارو تقویت آن اطلا عات و سپس ارسال انها به ایستگاه دیگر می باشد .

نقطه قوت این توپولوژی این است که زمانی که یک هاب از کار بیفتد ،‌تنها ایستگاه های متصل به آن هاب از کار خواهند افتاد.

6) توپولوژی Hybrid :

این توپولوژی ترکیبی است از چند شبکه با توپولوژیهای متفاوت که توسط یک کابل اصلی بنام BACKBONE یکدیگر مرتبط شده اند هر شبکه توسط یک پل ارتباطی به نامBRIDGE به کابلBACKBONE متصل می شود.

7) توپولوژی WLAN :

ساده ترین پیکر بندی WLAN شبکه نظیر به نظیر می باشد.

هر PC دارای یک کارت شبکه بدون سیم(Wireless NIC) می باشدو بنابراین می تواند با

هر PC دیگری به شرطی که در محدوده یکدیگر قرار گرفته باشند ارتباط برقرار نمایند.نوع دیگر پیکر بندی شامل استفاده از وسیله ای به نام AP است .AP استفاده کننده های WLAN

را قادر می سازد تا به شبکه محلی دانشگاه وشبکه اینتر نت دسترسی پیدا کنند.

وسعت ناحیه تحت پوشش یک AP متغییر است و به طراحی وساخت محصولات WLAN

محیطی که WLANدر آن عمل میکند وقدرت ارسال بستگی دارد.یک AP بطور معمولی می تواند ناحیه ای با شعاع 3000 فوت را در خارج سازمان وناحیه ای با شعاع 600فوت را درداخل سازمان تحت پوشش خود قرار بدهد.

مزایای یک شبکه محلی بدون سیم(WLAN)

1 –از WLAN می توان در مکانهایی که امکان سیم کشی وجود ندارد استفاده کرد.

2 – WLANرا می توان بدون کابلکشی گسترش داد.

3 – WLAN به استفاده کنندگان اجازه نقل وانتقال را می دهد.

4 – WLAN برقراری ارتباط در حین حرکت roaming را پشتیبانی تموده است.

فن آوری WLAN

دو نوع فن آوری برای ارسال اطلاعات در WLAN وجود دارد که عبارتند از :فن آوری مادون قرمز( ir) و فن آ‌وری فرکانس رادیوئی ( RF).

جواب 8 :

فرض کنید جهت طراحی شبکه یک مشتری که اخیراً یک ساختمان اداری اجاره کرده است ، استخدام
شده‌اید. مشتری از شما می خواهد یک راه حل شبکه‌ای جهت متصل نمودن ساختمان جدید به ساختمان قدیمی پیشنهاد کنید. مشتری نیازمندیهای خاص میزان پذیری ، قابلیت دسترسی ، و قابلیت اطمینان همچنین کارآیی و امنیت را مدنظر دارد. بعنوان یک مشاور سیستم و شبکه باید دو کار را انجام دهید. اولین کار ارزیابی و بررسی شبکه موجود از نظر مواردی است که باید نگاه داشته شوند و یا تغییر پیدا کنند. دوم ، باید یک شبکه جدید طراحی کنید که با زیرساختار موجود همکاری و همسازی داشته باشد.

بررسی زیر تنها شبکه‌های محلی و شبکه‌های گسترده که براساس IP عمل می‌کنند را تحت پوشش قرار می‌دهد . جهت اطلاعات اضافی دیگر در رابطه با شبکه‌های محلی و گسترده‌ای که براساس IPX، AppleTalk و یا دیگر شبکه های غیر پروتکل IP می باشند بایستی منابع دیگری را مطالعه نمود.

مواردی که در موضوع عناوین برای کارها بکار می رود : طرح – پیاده سازی – نصب – راه اندازی – آموزش – پشتیبانی – نگهداری – ارتقا – توسعه

روشهای طراحی بر اساس : 1- Requipment (نیازمندی) 2- Physical Limitation (پلان فیزیکی) 3- Technologhy (تکنولوژی) صورت می گیرد.

معیارهای مهم در انتخاب روش طراحی : 1- هزینه 2- زمان 3- پیچیدگی 4- وابستگی 5- سود 6- نتیجه گیری 7- سابقه و تجربه

جواب 9 :

روش‌های طراحی جهت شبکه‌های گسترده به دو دسته تقسیم می‌شوند که عبارتند از :

v Top-Down

v Bottom-Up

در روش Bottom-up شعبات و قسمت‌های شخصی شبکه‌های محلی خود را به صورت مستقل طراحی می‌کنند و احتمالاً یک زیرساختار یا backbone آنها را به هم متصل می‌کند.

ولی در طراحی به روش Top-Down قسمت مدیریت طرح یک شبکه سازمانی وسیع را ارائه می‌دهد. یعنی قبل از به وجود آمدن شبکه‌های مختلف طرح ریخته می‌شود. در اینجا دید از بالا به پایین است. در این روش ابتدا عمل بررسی و مدل کردن انجام می‌شود و سپس شبیه‌سازی و در نهایت پیاده‌سازی سیستم شبکه به مرحله اجرا در می‌آید. پس بطور کلی از سه مرحله تشکیل یافته است.

جهت طراحی راه‌حل‌های مربوط به شبکه گسترده سه گام اساسی وجود دارد :

" گام اول : تعیین نیازمندی‌های شبکه گسترده

" گام دوم : تشخیص و تعیین مناسب‌ترین سرویس شبکه گسترده

" گام سوم : انتخاب بهترین راهیاب‌ها جهت این کار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اجرا شده توسط: همیار وردپرس