پزشکی الکترونیک و بیمارستان مجازی

امروزه تکنولوژی در تمام شئون زندگی ما رسوخ کرده و راهکارهای نوینی را برای حل مشکلات زندگی قرن بیست و یکمی فراهم کرده است . چیزی که بیش از هر زمان دیگر احتیاج دنیای کنونی ما است ، سرعت در خدمات رسانی و کمرنگ تر شدن محدودیت های زمانی و مکانی است ، که این نیز به مدد تکنولوژی های نوین ارتباطی در حال تحقق است.

با حل شدن در پروسه جهانی شدن و پیدایش جهانی مجازی به موازات جهان واقعی ، بسیاری از قید وبندها را باید از پای انسانها برداشت . دیگروجود فاصله های جغرافیایی طولانی از مرکز دلیلی موجه برای عدم دسترسی به امکانات نباید باشد . امروزه با شکل گیری جهان مجازی و ساختارهای نوینی که این فضا درون خود شکل داده ( دولت الکترونیک ، شهر الکترونیک ، آموزش الکترونیک و … ) بسیاری از گرفتاری هایی که در گذشته گریبان گیر بشر بود ، قابل رفع شده است .
یکی از این ساختارهای نوین ، که دستاورد مهمی در فضای مجازی شمرده میشود ، پزشکی الکترونیکی می باشد که امکانات فراوانی را در جهت حفظ سلامتی و یا درمان بیماری ها به آدمیان ارائه کرده است .

امروز افراد جامعه قادر خواهند بود از دسترسی یکسان به خدمات بهداشتی و پزشکیالکترونیکی به منظور حفظ سلامت خویش بهره‌مند شوند و فرآیند مراقبت‌های بهداشتی ودرمانی خود را به نحو مناسب‌تری اداره کنند.

شکی نیست که دسترسی به مراقبت‌ها و اطلاعات اولیه پزشکی آن هم بدون محدوده زمانیحق ابتدایی و عامه مردم در هر جامعه‌ایست. فناوری اطلاعات و سیستم شبکه نیز برایاین حق ابتدایی راه‌حل‌هایی دارد. بیمارستان‌های مجازی، مانند بسیاری از واژه‌هایمجازی دیگر در عصر مجازی پاسخگوی این نیاز ابتدایی خواهند بود.
فراهم‌آوریاطلاعات و نیاز‌های بهداشتی و پزشکی برای افراد جامعه آن هم در تمام نقاط کاریپر‌هزینه و دشوار است، اما این در حالی است که امروز با استفاده از تجهیزاتمخابراتی و سیستم‌های شبکه‌ای این مسئله کار دشوار و پر‌هزینه‌ای نیست.


اواخر دهه 1990 عصر تجدید ساختار نظام بهداشت و درمان کشور‌ها بوده است. امروزهاستفاده از اینترنت در فعالیت‌های پزشکی به سرعت در حال افزایش است، در «پیش‌نویسنهایی بیانیه اصول اجلاس عالی سران جهان درباره جامعه اطلاعاتی» در 9 دسامبر 2003میلادی، مواد 2، 25، و 51 به زمینه‌های گسترش پزشکی الکترونیکی تخصیص یافت و بهتوانمندی‌های این حوزه اشارات چشمگیری داشت .

در ماده 2 با عنوان «چالش پیش روی ما»، سخن از مهار توانمندی‌های فناوری اطلاعاتی وارتباطی برای دستیابی به اهداف توسعه‌ای مندرج در «اعلامیه هزاره» می‌رود، که مبتنیاست بر از بین بردن فقر مطلق و گرسنگی، قوت بخشیدن به زنان، کاستن از مرگ‌و‌میر کودکان،بهبود سلامت مادران، مبارزه با ایدز، مالاریا و دیگر بیماری‌ها، و توسعه همکاری جهانی برای رسیدن به توسعه، به منظور دست یافتن به جهانیسرشار از صلح، عدالت، و رفاه.

آنچه در این میان مشهود است توجه به دردها و آلام انسانی در جهان فقیر و کشورهای درحال ‌توسعه می‌باشد، که فناوری اطلاعات برای آنها یک ابزار گران و فراتر از دسترسمحسوب می‌گردد. با توجه به این مسئله بود که بیمارستان‌هایی آن هم از نوع مجازی آن.

الگوی اولیه‌ بیمارستان‌های مجازی در مورد بیمارانی به کار گرفته شد که نیاز بهاستفاده از خدمات تخصصی بیمارستان داشتند ولی وضعیت آنها طوری بود که در منزل نیزمی‌توانستند بستری و تحت نظر باشند. این نوع بیمارستان به دنبال طراحی و بررسیفناوری‌هایی است که پزشکان می‌توانند از طریق آنها از خانه و از محیط بیمارستان بابیماران دور از دسترس ارتباط برقرار کنند و پیشرفت بیماری آنها را بررسی کرده واقدام مناسب را در جهت درمان آنها به عمل آورند.

بیمارستان مجازی در واقع همانند یک سیستم کتابخانه‌ دیجیتالی (DLS)، اطلاعات پزشکیتخصصی را در ارتباط با ارائه‌ مراقبت در اختیار بیماران و ارائه ‌دهندگان مراقبتقرار می‌دهد. امکان انتخاب سریع و آسان برای بستری در بیمارستان با مراقبت از راهدور در خانه، استفاده‌ آسان از آن و برخورداری از حمایت و پشتیبانی آن، امکاندسترسی به طیفی از پزشکان و خدمات آنها از جمله‌ مزایای بیمارستان‌های مجازی هزارهسوم است.
امکان دسترسی به بیمار و کنترل وضعیت وی از بیمارستان، خانه یا هر جایدیگر امکان دسترسی الکترونیکی به مدارک پزشکی بیماران و اطلاعات پزشکی پزشک عمومی ومتخصص از جمله مزایای دیگر این بیمارستان برای پزشکان است.

اما در نهایت هدف بیمارستان مجازی ایجاد شبکه‌ خدمات مشاوره اینترنتی به طور گسترده در سراسرجهان است.

بیمارستان مجازی و بهداشت الکترونیکی در ایران
اما دیدگاه ملی در باره بهداشت و الکترونیکی بر پایه طرح تکفا در 15 تیر 1382 بهطور رسمی موجودیت یافت تا در قالب طرحی به نام تکفاب در خدمت بهداشت و سلامت ایرانی باشد.

هدف اصلی این طرح، برقراری ارتباط بین‌ ارائه خدمات بهداشتی با قابلیت‌های فناوریجدید بود. هسته اصلی راهبرد طرح این بود که کنترل بیشتری بر فرایند مدیریت منابع،مدیریت اجرایی و تحویل اطلاعات، و همچنین امور مربوط به فناوری ارتباطات و اطلاعاتاعمال گردد. اجرای این طرح از ابتدای سال 1382 پیش‌بینی شد، که در دو مرحله اساسی قابل اجراست مرحله اول 1383-1382 امکان دستیابی به پهنای باند لازم (حداقل 64 کیلوبایت درثانیه) برای مراکز بهداشتی، و افزایش به پهنای باند 2 مگابایت در ثانیه میان مراکزاصلی، قابلیت دسترسی به داده‌های معتبر برای همه کارکنان بهداشتی با توجه به سطوح مسئولیتی، و ایجاد سیستم تهیه فهرست‌های بهداشتی در سطح ملی. مرحله دوم 1389- 1384زیربنای دسترسی به پهنای باندی که در سرعت‌های توصیه ‌شده در شبکه‌های محلی و نواحی گسترده دیگر، جوابگوی نیازها باشد، مکانیسم‌های دستیابی امن (مثل کارت‌های هوشمند) برای مردم نیز از اجزای این مرحله است.

براساس طرح توسعه تکفاب، روند اطلاع‌رسانیپزشکی به صورت ملی و با توجه به توانمندی‌های استان‌ها، امکان تحقق پیدا می‌کند. اما طرح تکفاب نیز همانند طرح تکفای خودمان در کش و قوس‌های بوروکراسی‌های کهنه شدهایرانی درمانده است.

طبق برنامه تدوین شده قرار بود که مراحله اول آن تا پایان سال 83 و با تخصیص چهار میلیارد و هشتصد میلیون تومانی بودجه از محل اعتبارات تکفا بهپایان برسد. اما جالب اینجا بود که به شیوه مرسوم تمام برنامه‌ریزی‌ها و پروژه‌هایملی ایرانی در پایان مرحله اول نه بیمارستانی مجهز به سیستم اتوماسیون پذیرشبیماران شده بود و نه خبری بود از پرونده الکترونیکی برای بیماران، نه کد بهداشتیکامپیوتری، این نیز در حالی بود که هیچ کدام از بیمارستان‌ها هیچ نقطه اتصالی بهیکدیگر نداشتند.

به هر حال چند سالی از آن زمان می‌گذرد، سرنوشت تکفا 1 و 2 نیز که نیازی به توضیحندارد، طرح‌هایی مانند شناسنامه سلامت، پرونده و کد بهداشت الکترونیکی نیز کهسرانجام خود را دارند. پرونده الکترونیکی بیمار که بود‌جه‌ای برابر با 7/1 میلیارددلار را طلبیده است از اصلی‌ترین مراحل این پروژه است که زیر‌مجموعه‌های زیادی راشامل می‌شود. بحث زیر‌ساخت اطلاعاتی و شبکه‌ای بیمارستان‌ها و نیز اتصال آنها بهیکدیگر از طریق شبکه به قوت خود باقی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اجرا شده توسط: همیار وردپرس