کراوات، دایره و تنبک؛ دیدید نمردیم؟

روزنامه گل: یکی از نکات ویژه پوشش زنده مراسم قرعه‌کشی جام‌جهانی در تلویزیون ایران، پخش تصاویر متعدد از مردان آشنایی بود که کراوات بسته بودند؛ از لوییس فیگو که مهمان حضوری نود بود و در سراسر طول برنامه با همین شمایل مقابل دیدگان مردم نشست تا کارلوس کی‌روش و البته علی دایی و مهدی مهدوی‌کیا که آنها هم با کراوات در قاب خبرنگاران اعزامی سیما به روسیه جا گرفتند و با این رسانه گفت‌وگو کردند. مساله سانسور کراوات در سیما از آن دست داستان‌های عجیب‌وغریب همه این سالیان بوده؛ تا جایی که به دفعات شنیده‌ایم حتی به سرشناس‌ترین مهمانان تلویزیون ایران توصیه شده قبل از فیلمبرداری یا حضور در برنامه زنده کراوات‌شان را باز کنند.

این از آن دست محدودیت‌هایی است که واقعا هیچکس دلیل منطقی‌اش را نمی‌فهمد. جالب اینجاست که در همه این سال‌ها موازی با این تحریم خودساخته، تلویزیون ایران مکررا تصاویر مردان خارجی را با کراوات در فیلم‌ها، سریال‌ها و بخش‌های خبری پخش کرده! درست مثل بالاتنه برهنه مردان که انگار پخش آن در برنامه‌های مستند و نمایشی هیچ ایرادی ندارد، اما وقتی یک بازیکن فوتبال از فرط خوشحالی یک لحظه پیراهنش را در می‌آورد، آقایان در تلویزیون به ناشیانه‌ترین شکل ممکن اقدام به سانسور فوری تصویر او می‌کنند و عیش مخاطب را به هم می‌ریزند.

در مجموع ماجرای انعطاف تلویزیون در پخش تصویر مردان کراوات‌زده و البته مدارای این رسانه با پوشش مجری روس مراسم قرعه‌کشی می‌تواند نشانه مثبتی از یک تغییر تفکر در این دستگاه باشد. به ویژه که چیزی حدود یک هفته پیش هم طی یک اتفاق نادر تصویر آلات موسیقی از یک برنامه مفرح در شبکه «شما» روی آنتن رفته است. شاید ما در صداوسیما صدها «نباید» بحث‌برانگیز داشته باشیم که لازم است بساط‌شان به تدریج جمع شود، اما خط قرمزهای فکاهی مثل کراوات و ساز و دهل که هرگز هم مبنای فلسفی و منطقی‌شان روشن نبوده، واقعا روی اعصاب هستند.

از صمیم قلب امیدواریم این اتفاق‌ها تصادفی و مقطعی نباشد و فراگیرترین رسانه رسمی کشور باز با چهارتا توپ و تشر جماعت همیشه دلواپس سر جای اولش برنگردد. به نظر می‌رسد تلویزیون برای فرار از افول و ادامه بقا باید خیلی بیش از اینها خودش را به زندگی روزمره مردم نزدیک کند و از آن برج عاج خودساخته پایین بیاید. در روزگاری که بیش از 40میلیون ایرانی کاربر تلگرام هستند، ضریب نفوذ ماهواره در بسیاری از استان‌ها چیزی حدود 75درصد برآورد می‌شود و البته هزاران هنرجوی موسیقی در سراسر کشور مشغول فعالیت هستند، کسی معطل این نیست که تصویر کراوات و ساز را از تلویزیون ببیند و به اصطلاح چشم و گوشش باز شود!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *